ตอนที่ 7 หญิงชราลึกลับ

ตอนที่ 7 หญิงชราลึกลับ

ในลานบ้าน ม่านซุ่ยหมุนตัวเดินออกมาจากหน้าห้องฝั่งตะวันตก ตอนเดินผ่านห้องครัว หางตาก็เหลือบไปเห็นกู้เสี่ยวหยากำลังนั่งยองๆ ขยิบตาให้เธออยู่ตรงมุมกำแพง ใบหน้าน้อยๆ หนาวเหน็บจนแดงก่ำ เท้ายังคงสวมรองเท้าผ้าฝ้ายขาดๆ ที่เผยอจนเห็นนิ้วเท้าเหมือนเมื่อวาน น้ำมูกแทบจะไหลย้อยเข้าปาก

ม่านซุ่ยเดินเข้าไปหา เสี่ยวหยาก็ผุดลุกขึ้นพรวดพราด แนบหูเธอกระซิบเสียงเบา "พี่สะใภ้ หนูเห็นพี่สะใภ้รองทำลับๆ ล่อๆ แอบเข้าไปในบ้านป้าจางค่ะ! สองคนยืนคุยกันอยู่หน้าประตูนานสองนาน บอกว่าจะไปหาผู้ใหญ่บ้านค่ะ!"

ชามในมือของม่านซุ่ยชะงักไป

ให้ตายสิ คนปากมากกับตัวหาเรื่องมาเจอกัน สองคนนี้สุมหัวกัน เรื่องขาวคงพูดให้เป็นดำ เรื่องตายคงพูดให้ฟื้นขึ้นมาได้

ถ้าหากไปลากตัวผู้ใหญ่บ้านมาจริงๆ สองเฒ่าตระกูลกู้ที่มีนิสัยอ่อนแอยอมคน คงไม่กล้าแม้แต่จะผายลมออกมาสักแอะ

เธอต้องจัดการเรื่องราวให้กระจ่างแจ้ง ก่อนที่ตัวหายนะอย่างป้าจางจะบุกมาถึงบ้าน

เธอก้มลงลูบหัวของเสี่ยวหยา ผมสีเหลืองแห้งกรอบนั้นสากมือไม่น้อย "มีคนอื่นเห็นอีกไหม?"

"ไม่มีค่ะ!" เสี่ยวหายืดอกน้อยๆ อย่างภาคภูมิใจ "หนูกับแม่เดินกลับมาจากเก็บปุ๋ยคอกพอดี แม่มัวแต่ก้มหน้าทำงาน ไม่ได้เหลียวมองไปทางนั้นเลยค่ะ"

"เด็กดี"