กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 232 เป้าหมาย
จนกระทั่งถึงตอนนี้ เซียงคงถึงเพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมาว่า ตอนที่ชีวิตได้ไปต่อในโลกเสมือนจริงนั้น ตัวเองไม่ได้ดีใจจนเนื้อเต้นอย่างที่คิดไว้เลย ความรู้สึกแบบคนที่กำลังจะจมน้ำตายแต่รอดชีวิตมาได้ตอนใกล้หมดสตินั้น ตอนที่เพิ่งเข้ามาใน ALO เขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดหาคำตอบเรื่องนี้จริงจังเลย หิวก็กิน เหนื่อยก็หลับ แล้วก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเก่งขึ้นเรื่อยๆ เพียงเพื่อจะมีชีวิตรอดต่อไปเท่านั้น
แต่ว่า เขาจะดิ้นรนเอาชีวิตรอดขนาดนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่?
“อาร์โก...”
ท่ามกลางความมืดมิด ดวงตาคู่หนึ่งของเซียงคงกลับสว่างวาบขึ้นมาอย่างน่าตกใจ กลิ่นอายความท้อแท้สิ้นหวังที่เคยแผ่ออกมาจางๆ ทั่วทั้งร่างพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น