เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 213 บทที่ 12
ยามค่ำคืน แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมาคลุมทั่วทั้งป่าลวงตา
“อือ... ขอบคุณมากจริง ๆ นะครับ”
ริมลำธารน้ำใสสายหนึ่งในป่าลวงตามีกองไฟลุกโชน เด็กหนุ่มผมแดงคนหนึ่งกับภูติตัวน้อยขนาดเท่าฝ่ามือกำลังรุมจัดการเนื้อไม่ทราบชนิดกันอย่างเอาเป็นเอาตาย สภาพเหมือนพวกน่าสงสารที่อดอยากมาหลายวันแล้วจู่ ๆ ได้ของกิน ซึ่งความจริงแล้ว ช็องคงกับยุยก็อดอาหารมาสองวันเต็ม ๆ จริง ๆ นั่นแหละ
ด้วยค่าสเตตัสเริ่มต้นของช็องคง แค่มอนสเตอร์ในป่าลวงตาสะกิดเบา ๆ เขาก็รับไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่มียุยคอยช่วย แค่มอนสเตอร์ประเภทเดินเร่ร่อนทั่วไปก็คงเล่นงานเขาจนอ่วม และเพราะต้องคอยหลบมอนสเตอร์นี่แหละ ถึงได้เดินวนอยู่ในป่าลวงตาตั้งหลายรอบจนหาทางออกไม่เจอเสียที
ในตอนที่พวกเขากำลังจะสิ้นหวัง ในที่สุดก็เจอกับผู้เล่นเผ่าซิลฟ์คนหนึ่งเข้า