เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 201 บทที่ 23
ณ โรงพยาบาลชั้นนำในเมืองหลวง ตอนนี้ห้องผู้ป่วยวิกฤตพิเศษที่เสียงคงพักอยู่กำลังวุ่นวายโกลาหลยกใหญ่ บอดี้การ์ดชุดดำหลายคนนอกห้องต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด หัวหน้าการ์ดกำลังใช้มือถือคุยสายกับพ่อในนามของเสียงคง หลังรายงานเรื่องราวทั้งหมดโดยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที เขาก็ตัดสาย แล้วมองไปยังประตูห้องพักที่ปิดสนิท พลางถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้
“หัวหน้าครับ นายน้อยเสียงคง...” การ์ดคนหนึ่งหน้าประตูทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ชะงักไป
หัวหน้าการ์ดตวัดสายตาเย็นชาไปมอง ก่อนจะเอ่ยเสียงเฉียบ “พูดให้น้อย ทำให้มาก”
“ครับ” การ์ดคนนั้นรีบยืนตัวตรงแหน็บขึ้นมาทันที
สายตาของหัวหน้าการ์ดละจากประตูห้อง แล้วหันไปมองตรงโถงทางเดินกว้างขวาง คาดว่าอีกไม่นาน เจ้านายก็คงจะรีบร้อนสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินมาจากทางเดินนั้น
พอนึกถึงนายน้อยที่นอนติดเตียงมาตั้งแต่เด็ก หัวหน้าการ์ดก็ถอนหายใจยาวอยู่ในใจ นายน้อยที่เป็นคนจิตใจดีและอ่อนโยนขนาดนั้นแท้ๆ กลับต้องมาเจอเคราะห์ร้ายแบบนี้
ในฐานะห้องผู้ป่วยวิกฤตพิเศษ ที่นี่นอกจากจะมีการดูแลอย่างดีตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว เรื่องอุปกรณ์ทางการแพทย์ ภายในห้องก็มีระบบกู้ชีพขั้นสูงสุดเตรียมพร้อมไว้ครบครัน