เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 166 คำพูดชวนตะลึง
ผู้เล่นที่ถูกกักขังอยู่ในโลกอันเย็นชาใบนี้ต่างเข้าใจความหมายของคำว่าโหดร้ายทะลุปรุโปร่งมานานแล้ว แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ กลับกระแทกเข้าใส่เปลือกจิตใจอันเปราะบางของพวกเขาอย่างจัง
อาจเพราะเริ่มตระหนักถึงภัยอันตรายของผู้เล่นชื่อสีส้มอย่างลึกซึ้ง หรืออาจเป็นเพราะความคิดที่ว่าถ้าพวกมันไม่ตายก็อาจเป็นเราที่ต้องตาย ความรู้สึกที่อยากให้ผู้เล่นชื่อสีส้มหายไปจากโลกนี้ จึงค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปในใจของทุกคนโดยไม่รู้ตัว
ท่ามกลางสายตาของฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ หลังจากเซียงคงรับปากคำขอของชายหนุ่มผมเกรียน เขาก็หันหลังแล้วก้าวฉับๆ มุ่งหน้าไปยังถนนสายหลัก ผู้คนที่เห็นดังนั้นต่างก็หลีกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ
สารพัดอารมณ์ความรู้สึกแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ดิอาเบลมองดูสีหน้าเย็นชาของเซียงคงเงียบๆ แววตาไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “เปล่งประกายไม่เบาเลยนะ”
ลินด์ที่อยู่ข้างๆ เลิกคิ้วถาม “ประกายอะไรเหรอ”
“ไม่มีอะไรหรอก” ดิอาเบลส่ายหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงขรึม “กลับฐานกิลด์กันเถอะ ดูท่าแล้ว การเคลียร์เกมน่าจะต้องพักไว้ชั่วคราวก่อน”
ลินด์พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
สายตาของทุกคนละจากเซียงคงที่เดินจากไป แล้วกลับมามองชายหนุ่มผมเกรียนที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม คิริโตะที่อยู่ในกลุ่มคนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปบอกเพื่อนๆ ข้างกายว่า “ขอโทษนะ ฉันอาจจะต้องแยกตัวไปสักพัก”