เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 157 บทที่ 59
เซียงคงกับซาช่าคุยกันหลายเรื่อง...
วันที่เกมเริ่มขึ้น เด็กเล็กกลุ่มนี้เกือบทุกคนต่างตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก ช่วงแรกๆ ได้แต่เอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในโรงแรม คำว่าพังทลายแทบจะไม่ค่อยได้ใช้กับเด็กวัยนี้ แต่ในช่วงเวลานั้น หากนำมาใช้บอกสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาก็ไม่ได้เกินจริงเลย
ขนาดผู้ใหญ่ที่พึ่งพาตัวเองได้ยังตกใจจนทำอะไรไม่ถูก สมองตื้อไปหมดเมื่อรู้ว่าออกจากเกมไม่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับเด็กเล็กๆ อย่างพวกเขา
ในช่วงเดือนแรก ซาช่าก็เหมือนกับผู้เล่นส่วนใหญ่ เธอออกไปเก็บเลเวลในพื้นที่ฝึกเพื่อพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นและเคลียร์เกมให้ได้เร็ววัน จนกระทั่งวันหนึ่งได้เห็นเด็กเดินเคว้งอยู่คนเดียวในเมือง ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ตระเวนตามหาเด็กที่อยู่ตามลำพัง จนกลายมาเป็นอย่างทุกวันนี้ พูดได้เลยว่าผู้เล่นวัยเด็กทั้งหมดในเกมน่าจะมารวมกันอยู่ที่โบสถ์แห่งนี้แล้ว
พอพูดถึงเรื่องที่มีเด็กหลายคนถูกตัดการเชื่อมต่อจากภายนอก มุมปากของซาช่าก็เริ่มแข็งเกร็ง
213...
ตัวเลขนี้ดูธรรมดามาก แต่คนส่วนใหญ่กลับจำมันได้ขึ้นใจ ในวันแรกที่เกมเปิด มีคนถึง 213 คนที่ถูกตัดการเชื่อมต่อจากโลกภายนอกจนเสียชีวิต
เซียงคงที่เป็นคนรับฟังก้มหน้า จ้องนิ่งไปยังลวดลายบนโต๊ะอย่างเงียบงัน
ซาช่าที่เล่ามาตลอดเหลือบมองเวลา ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าได้เวลากินข้าวแล้ว ส่วนด้านนอกฟ้าก็มืดลงสนิท