กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 ช่วยเหลือ
แค่การต่อสู้เพียงรอบเดียว สายตาที่ทุกคนมองมายังวังหยางก็เปลี่ยนไปจนหมด
พอกำจัดก็อบลินนักรบตัวนั้นเสร็จ วังหยางถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองน่าจะเด่นเกินไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนอยู่ในใจ พอเข้าสู่การต่อสู้ เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น ในสายตามีแค่ก็อบลินนักรบ และสิ่งที่คิดมีแค่จะจัดการมันยังไงเท่านั้น
เรื่องแบบนี้เขาก็ไม่คาดคิดเหมือนกัน ถ้าไม่ได้มาอยู่ในโลกนี้ ตัวเขาเองก็คงเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดาๆ คนหนึ่ง และคงไม่มีทางฝึกฝนทักษะการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดาแบบนี้ได้เลย
พอสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคนที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและตกตะลึง วังหยางก็แตะจมูกตัวเองอย่างรู้สึกเก้อเขินอยู่ไม่น้อย