เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 การลองของและความกระตือรือร้น
พอร่ำลากับพวกไคลน์เสร็จ วังหยางก็เดินเข้าสู่ทางสายแคบ มุ่งหน้าเข้าสู่เขตป่าอย่างเป็นทางการ
ต่างจากรอบนอกของเขตป่าโดยสิ้นเชิง พอเข้ามาในป่าแล้ว อย่างแรกที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเลยก็คือแสงสว่างที่มืดสลัวลง ถัดมาก็คือข้อจำกัดเรื่องภูมิประเทศ รอบด้านเต็มไปด้วยพงหญ้ารกชัฏและต้นไม้สูงใหญ่ แทบไม่มีพื้นที่โล่งกว้างให้ต่อสู้ได้สะดวกเลย
แสงแดดมีเพียงน้อยนิดที่ลอดผ่านกิ่งก้านใบหนาทึบลงมาเป็นจุดๆ บนพื้น ทำให้ทั่วทั้งผืนป่าแห่งนี้แม้จะเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ ก็ยังดูมืดครึ้มอย่างบอกไม่ถูก แถมเสียงที่ลอยมาตามรอบทิศก็มีแค่เสียงลมพัดเสียดสียอดไม้แผ่วเบาเท่านั้น วังหยางที่อยู่ตัวคนเดียวถึงกับเผลอสั่นสะท้านขึ้นมา รู้สึกเหมือนผิวหนังจะลุกชันขนลุกซู่ไปทั้งตัว