เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ตามฉันมา
บนลานกว้างใหญ่มีผู้เล่นกว่าหมื่นคนยืนอยู่ แต่ไม่มีใครพูดสักคำ ทุกคนต่างกลั้นหายใจ ฝืนทำความเข้าใจข่าวนี้อย่างยากลำบาก ความไม่สบายใจ ความกลัว และความไม่อยากจะเชื่อ ปนกันไปหมดจนหัวของคนส่วนใหญ่ขาวโพลน
“ไม่เอา!” จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องที่ปนเสียงร้องไห้ดังขึ้น ราวกับก้อนหินเล็ก ๆ ที่ถูกโยนลงไปในสระน้ำ กระเพื่อมเป็นวงออกมา แล้วในพริบตาก็แผ่ไปถึงผู้เล่นทุกคน
ความตื่นตระหนกเป็นอารมณ์ลบที่แพร่กระจายได้ เพียงแต่เพราะผู้เล่นยังทำใจยอมรับเรื่องตรงหน้าไม่ได้ การแพร่กระจายจึงค่อนข้างช้าไปหน่อย เสียงกรีดร้องเสียงนั้นจึงจุดความกลัวให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง
ฝูงคนก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ผู้เล่นกว่าครึ่งด่าบ้างตะโกนบ้างแล้ววิ่งพุ่งไปที่ขอบลาน นี่เป็นการกระทำที่ไร้ความหมาย เพราะต่อให้วิ่งออกจากลานไปได้ ก็ยังอยู่ในโลกของดาบอยู่ดี อีกทั้งตอนนี้ลานถูกปิดชั่วคราว รอบด้านมีเกราะลมที่มองไม่เห็นกั้นไว้
พอผู้เล่นขี้ขลาดพวกนั้นวิ่งไปถึงขอบ ก็เพิ่งรู้ว่าออกไปไม่ได้เลย ได้แต่ทุบเกราะลมที่มองไม่เห็นนั้นอย่างหมดแรง ความสิ้นหวังปรากฏชัดอยู่บนใบหน้าของพวกเขา