เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่ชั่วพริบตานี้ เถาหยางได้ประสบกับความทรมานเช่นไร
สายตาของเขากวาดมองไปมาระหว่างชุยหลิงเอ๋อร์กับท่านพ่อ สีหน้าพลันซีดเผือดลงในชั่วพริบตา
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ พวกเจ้าต้องเข้าใจอะไรผิดแน่… ท่านพ่อ รีบพูดสิ! หลิงเอ๋อร์ รีบอธิบายเร็วเข้า!”
ริมฝีปากของชุยหลิงเอ๋อร์สั่นระริก สายตาของผู้คนโดยรอบที่พากันจับจ้องนาง ยิ่งทำให้นางแทบแตกสลาย
เมื่อครู่คำพูดหน้าด้านไร้ยางอายถึงขีดสุดของผู้อาวุโสเถา ยังคงสั่นสะเทือนศีรษะของนางจนกลองทองดังอื้ออึง
“ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้น! นี่เป็นการใส่ร้าย! ข้าไม่ได้ทำ!”
น้ำเสียงของนางแหลมสูง ไหนเลยจะยังมีความสะใจเหมือนเมื่อครู่ตอนพูดถึงชุยซูอย่างออกรสท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
ชุยหลิงเอ๋อร์ไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วความผิดพลาดเกิดขึ้นตรงไหน