เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชุยหลิงเอ๋อร์ไม่ได้ตกอยู่ในสภาพน่าอับอายเช่นนี้มาพักใหญ่แล้ว
อย่างไรเสียนางก็เป็นศิษย์อัจฉริยะผู้เลื่องชื่ออยู่ชั่วขณะหนึ่ง แต่กลับถูกตบจนกระเด็นต่อหน้าธารกำนัลโดยตรง แถมคนที่ตบนางจนกระเด็นยังเป็นพี่สาวที่เมื่อครู่เพิ่งพร่ำพูดว่านางมีตบะต่ำต้อยอีกด้วย…
ชุยหลิงเอ๋อร์กุมศีรษะที่ยังคงอื้ออึงราวกับเสียงกลองศึก ความเจ็บปวดดูเหมือนจะได้ห่างไกลจากนางไปแล้ว เวลานี้ในใจนางเหลือเพียงความคิดเดียว: เป็นไปได้อย่างไร? ชุยซูจะสร้างฐานได้รวดเร็วถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?
ตกลงแล้วมีสิ่งใดผิดพลาดกันแน่?
ตบะของชุยซูติดอยู่ที่หลอมปราณระยะกลางมาหลายปี ต่อให้ได้รับโอสถรวมปราณ ก็ไม่น่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้
“พี่หญิง…”
ชุยหลิงเอ๋อร์พยุงตัวลุกขึ้นโดยจับไหล่เถาหยาง ดวงตาทั้งสองคลอไปด้วยน้ำตา ท่าทางประหนึ่งดอกแพร์ต้องหยาดฝนและหลิวอ่อนต้องลม เพียงแต่ความอ่อนแอนี้กลับแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อยเพราะความไม่ยินยอม