เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความเงียบอันกระอักกระอ่วนแผ่ปกคลุม
ฟางหยวนลูบจมูก พลางมองไปยังศิษย์น้องที่กำลังชมเรื่องสนุกด้วยความสิ้นหวัง จากนั้นจึงเบือนหน้าไป เผยรอยยิ้มกระอักกระอ่วนแต่ยังคงสุภาพ
เบื้องหน้าของเขาคือชุยไป๋ที่สีหน้าไม่สบอารมณ์ยิ่งขึ้นทุกขณะ และชุยหลิงเอ๋อร์ที่ดวงตาคลอรื้นราวกับกำลังจะร่ำไห้
เขาสมควรตายจริง ๆ!
หากหัวใจมรรคาของเขาไม่หวั่นไหว ถูกแตงข่าวนี้ดึงดูดมโนจิต ก็คงไม่เผลอเปิดโปงต่อหน้าทุกคน จนตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้
……แต่จะโทษเขาได้หรือ?
เขาเพียงซื่อตรงเกินไป! ก็แค่พูดความจริงจากใจออกมาเท่านั้น!
หลังจากฟังสิ่งที่ชุยซูคิดในใจอยู่นานถึงเพียงนั้น เขาจะยังไม่รู้ได้อย่างไรว่าคนที่ “จิตใจต่ำช้า” “ไม่อาจรับภาระสำคัญ” และ “หลงมัวเมาในความรัก” คือผู้ใดกันแน่?
ทุกข้อทุกประโยคล้วนเขียนชื่อชุยหลิงเอ๋อร์เอาไว้ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?