บทที่ 137: ทำไมไม่หัวเราะแล้วล่ะ? เกิดมาไม่ชอบหัวเราะหรือไง?

บทที่ 137: ทำไมไม่หัวเราะแล้วล่ะ? เกิดมาไม่ชอบหัวเราะหรือไง?

แก้วในมือหูเยว่จิ้นหล่นกระแทกพื้นดัง “เพล้ง” จนแตกกระจาย

คนอื่นๆ เองก็นิ่งอึ้งไปเหมือนกัน

รอยดำที่เดิมปกคลุมทั่วหน้าท้องของเฉิงหาน

และยังลามไปยังส่วนอื่นๆ ของร่างกาย

ตอนนี้กลับกำลังถอยร่นอย่างรวดเร็วไปยังบริเวณสะดือ

ราวกับน้ำทะเลที่กำลังลดลง

ทุกจุดที่รอยดำเคลื่อนผ่าน หน้าท้องของเฉิงหานก็กลับคืนสู่สีเดิมอย่างสมบูรณ์

ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่นิดเดียว

เงียบกริบ!