บทที่ 96: เชี่ย นั่นมัน...จักรพรรดิสวรรค์จางเหรอ?!!!!

บทที่ 96: เชี่ย นั่นมัน...จักรพรรดิสวรรค์จางเหรอ?!!!!

“เชี่ย!!!”

เจี่ยงฉีเจ็บจนกระโดดตัวลอยขึ้นมา ตั้งใจจะเตะหมาป่าตัวใหญ่ตัวนั้น

แต่หมาป่าตัวใหญ่ไม่คิดจะสู้ต่อ กัดคนเสร็จก็วิ่งหนีไปทันที

มันวิ่งปรู๊ดเข้าไปในแนวต้นไม้ จนมองไม่เห็นแม้แต่เงา

“เชี่ยๆ พาหมาออกมาเดินเล่นทั้งทีไม่ใส่สายจูง นี่ไม่มีจิตสำนึกกันบ้างหรือไง!”

เจี่ยงฉีกุมขาไว้ เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากด้วยความเจ็บปวด

จ้าวเจี้ยนเต๋อกับหลิวเป่าเองก็พูดไม่ออก

ขณะเดียวกัน ในใจก็อดรู้สึกโชคดีไม่ได้ อย่างน้อยคนที่โดนหมากัดก็ไม่ใช่พวกเขา

จ้าวเจี้ยนเต๋อสบถอย่างงุนงงว่า “ให้ตายสิ พวกเราสามคนเป็นอะไรกันไปหมด? อยู่ๆ ก็ซวยกันขนาดนี้ได้ยังไง?”