บทที่ 43: วงไพ่

บทที่ 43: วงไพ่

บางครั้งความจำของจางหย่วนก็ดีจนน่าทึ่ง

ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาซึ่งกั้นพื้นที่ชั่วคราวไว้ตรงกลางโรงงาน เขาเคยเห็นมาก่อน

ที่ไหนกันนะ?

ในศาลเจ้าสามราชันแห่งขุนเขา

ตอนที่เขาโยนปัวะโปยศักดิ์สิทธิ์สิบแปดครั้งรวด ในกลุ่มคนก็มีชายคนนี้อยู่ด้วย

หัวใจของจางหย่วนกระตุกวูบ

ฉินหรงสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดของเขา มือที่โอบเอวเขาจึงออกแรงบีบเบาๆ เป็นสัญญาณให้เขาผ่อนคลาย

ยังดีที่ดูเหมือนชายคนนั้นจะจำเฮียหลี่ที่สวมสร้อยทองเส้นใหญ่ตรงหน้าไม่ได้ ว่าเป็นคนเดียวกับผู้ที่โยนปัวะโปยศักดิ์สิทธิ์สิบแปดครั้งรวดในวันนั้น

ชายคนนั้นเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มและยื่นมือออกมา “ผมหลี่เซิ่ง คนในวงการใต้ดินเรียกผมว่าเซิ่งจื่อ”