เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 614 อำลามหาจักรพรรดิเฟิงตู
นางไม่สนใจพวกเขาอีก สายตามองไปทั่วซากกำแพงที่พังทลายอย่างน่าสยดสยอง ภูเขาศพและทะเลเลือด
ในวันวาน ใบหน้าที่ยิ้มแย้มมีชีวิตชีวาของศิษย์ร่วมสำนักเหล่านี้ ท่าทีที่เรียกนางว่าศิษย์พี่ใหญ่ ราวกับยังเห็นได้ชัดเจนอยู่ตรงหน้า
บัดนี้ เหลือเพียงสีแดงที่แสบตากระจายไปทั่ว
ศพของพวกเขาทุกคน แววตาสุดท้ายราวกับหยุดนิ่งอยู่ที่ทิศทางของค่ายกลเจ็ดดาวกักมาร
แม้จนวินาทีตาย พวกเขาก็ยังเฝ้าหวังว่าศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขาจะชนะ
ความโศกเศร้าอันมหาศาลทำให้เจียงอวี๋แทบหายใจไม่ออก สายตาหยุดอยู่ที่กองเลือดและชิ้นเนื้อไม่ไกลนัก ลำคอมีรสคาวหวานพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง มุมปากมีเลือดไหลซึมลงมาเป็นสาย ๆ
ถังโต้วโต้ว เจ้าไม่ได้กลัวเจ็บที่สุดไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงกล้าตัดสินใจแบบนี้?