กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 512 ยีนของคนข่มขืนไม่อาจผลิดอกที่ดีงามได้
หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วดีใจจนแทบเหลือเชื่อ รีบพยักหน้า แววตาสว่างขึ้นด้วยความอบอุ่นบางเบา “โอ้แม่เจ้า ปรมาจารย์มีความสามารถจริง ๆ ด้วย! ฉันไม่ได้หนีออกมาคนเดียวจริง ๆ ฉันพาลูกสาววัยหกขวบมาด้วย!”
“ฉันถูกกักขังอยู่ในป่าลึก ถูกทารุณกรรมทั้งวันทั้งคืน ต้องกัดฟันหนีซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสาหลักทางใจเดียวของฉันคือการพาลูกหนีออกจากหลุมไฟนี้ไปด้วยกัน”
“ตลอดทางเธอกุมมือฉันไว้แน่น ทั้งยังคอยช่วยสังเกตความเคลื่อนไหวข้างหลัง ว่านอนสอนง่ายจนผิดวิสัย”
“ในกรงขังที่มืดมิดไร้แสงตะวัน ลูกสาวคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่”