ตอนที่ 259 เฉินซู่อี้

ตอนที่ 259 เฉินซู่อี้

ในบาร์

แสงไฟสลัวพร่าเลือนตัดผ่านกลิ่นสุราที่ลอยคละคลุ้ง จังหวะกลองจากเสียงเบสหนักกระแทกกระทั้นแก้วหู สั่นสะเทือนจนช่องอกชาวาบ ด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ ขวดเงินในปลายนิ้วของบาร์เทนเดอร์วาดผ่านเป็นเส้นแสง วอดก้ากับน้ำมะนาวเขียวปะทะกันอย่างรุนแรงในกระบอกเชกเกอร์ เศษน้ำแข็งกระเด็นเปรอะรอยสักรูปงูตรงข้อมือของเขา

หลอดไฟนีออนไหวระริกไปมาบนผนังกระจก ยืดเงาร่างคนกำลังโยกย้ายบนฟลอร์เต้นรำจนกลายเป็นก้อนสีบิดเบี้ยว—เลื่อมระยิบระยับของชุดสายเดี่ยว เสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มเหงื่อ เส้นผมที่สะบัดพลิ้ว ทุกทรวดทรงแตกกระจายกลายเป็นจุดแสงไหลเวียนใต้แสงไฟกะพริบ

ตอนที่เฉินซู่อี้เดินเข้ามาจากประตู พอเห็นภาพตรงฟลอร์เต้นรำนี้ คิ้วก็ขมวดมุ่นจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้อยู่แล้ว

เขาไม่ชอบมาสถานที่แบบนี้จริง ๆ หนวกหูจะตายชัก! แต่คนพวกนั้นกลับนัดกันที่นี่ อะไรกัน ที่อื่นไม่มีเหล้าให้ดื่มแล้วหรือยังไง

เฉินซู่อี้อยากจะหันหลังเดินหนีไปจริง ๆ แต่เจ้าหนูฉินจื้อหย่วนอยู่ข้าง ๆ นี่ แถมที่นี่ก็เป็นอาณาเขตของเจ้าหนูฉินจื้อหย่วนด้วย