กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 247 บากบั่นพากเพียร
ลู่หว่านจือไม่ได้สนใจเท่าไหร่นักว่าลูกเขยจะสร้างความชอบหรือไม่ หรือสร้างความชอบใหญ่หลวงเพียงใด เธอเพียงหวังแค่ว่ายามที่เด็กในบ้านของเธอออกปฏิบัติภารกิจในแต่ละครั้ง จะสามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัยก็พอแล้ว
เสี่ยวซู่อี้ไปค่ายทหารกลับมาหนึ่งรอบ ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งที่ลู่หว่านจือลาหยุดให้เขาหนึ่งวันแท้ ๆ เพื่ออยากให้วันนี้เขาได้ผ่อนคลายให้เต็มที่
ใครจะไปรู้ เจ้าตัวดีคนนี้พอนอนกลางวันตื่นขึ้นมา กลับฝึกคัดลายมือและฝึกซ้อมขิมด้วยตัวเอง รู้ความเสียจนน่าแปลกใจ ลู่หว่านจือยังนึกว่าเขาไปถูกกระทบกระเทือนใจอะไรมาเสียอีก!
“โอ้ เด็กดี วันนี้ทำไมถึงได้ขยันหมั่นเพียรขนาดนี้ล่ะ ปกติตัวเธอเองมักจะบอกว่าต้องทำงานและพักผ่อนให้สมดุลกันไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ทั้งคัดลายมือทั้งเล่นขิมล่ะ โดนอะไรกระทบกระเทือนใจมารึเปล่า กลับมาจากกองทัพ นั่งรถมาตั้งนาน ไม่เหนื่อยเหรอ”
หลังจากเสี่ยวซู่อี้ฝึกขิมเสร็จ ตอนนี้กำลังเขียนอักษรตัวใหญ่อยู่ในลานบ้าน เขากำลังเขียนบทกวีโบราณบทหนึ่งคือ “รุ่งอรุณวสันต์”
เสี่ยวซู่อี้ตอบคำพูดของยายโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า:
“ยาย ผมไม่เหนื่อย ผมนอนกลางวันมาแล้ว ตอนนี้กระปรี้กระเปร่ามากเลย ผมฝึกพวกนี้ก็ไม่มีอะไรนี่ ปกติผมก็ฝึกซ้อมแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ ผมแค่รู้สึกว่าเวลายังเช้าอยู่ ก็เลยกะว่าจะทำการบ้านที่อาจารย์จัดเตรียมไว้ให้เสร็จ”