ตอนที่ 232 วันนี้ช่างเป็นวันที่แสนมีความสุขจริง ๆ

ตอนที่ 232 วันนี้ช่างเป็นวันที่แสนมีความสุขจริง ๆ

ในช่วงเดือนหนึ่งตามปฏิทินจันทรคติจีน ณ เมืองหลวง ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายกระทบกำแพงแดงและกระเบื้องเทา ทว่ากลับไม่อาจพัดเป่าไอร้อนอบอ้าวในตรอกหูท่งให้จางหายไปได้

ผู้คนบนท้องถนนสวมเสื้อบุฝ้ายและกางเกงบุฝ้ายห่อหุ้มร่างกาย แก้มสองข้างหนาวจนแดงก่ำ แต่ฝีเท้าที่ก้าวย่างกลับเบาสบายอย่างยิ่ง

ลู่หว่านจือพาผู้อาวุโสทั้งสองแห่งตระกูลลู่ รวมถึงคนในบ้านที่ไม่จำเป็นต้องไปทำงาน อาศัยจังหวะที่ยังไม่เปิดภาคเรียน พาทุกคนออกมาร่วมเที่ยวเล่นอย่างเพลิดเพลินหลังมื้อกลางวัน

เสี่ยวซู่อี้จูงมือลู่อี้เฉิง ทั้งสองคนเดินนำทางอยู่ข้างหน้า ส่วนผู้ใหญ่ด้านหลังต่างก็มองดูเด็กน้อยทั้งสองคนนี้ด้วยรอยยิ้ม

จางเหวินย่วนกับลู่หว่านจือเดินอยู่ข้างกายผู้อาวุโสทั้งสองแห่งตระกูลลู่คนละฝั่ง พลางมองดูเด็กน้อยทั้งสองคนที่อยู่ด้านหน้า