ตอนที่ 173 มหาวิทยาลัยเมืองหลวง

ตอนที่ 173 มหาวิทยาลัยเมืองหลวง

ปีที่แล้วตอนอยู่เมืองหลวง ลู่หว่านจือมักจะนั่งรถโดยสารประจำทางไปเที่ยวเล่นทั่วสารทิศกับจางเหวินย่วนอยู่บ่อย ๆ ตอนนี้มานั่งรถโดยสารประจำทางเอง จึงไม่รู้สึกเก้อเขินแม้แต่น้อย ช่ำชองราวกับเป็นคนที่อาศัยอยู่ที่นี่มาโดยตลอด

รถโดยสารประจำทางในยุคนี้ไม่ได้นั่งสบายเหมือนในยุคหลัง แม้แต่เครื่องปรับอากาศสักเครื่องก็ยังไม่มี นั่งอยู่บนรถจึงหนาวเหน็บยะเยือก ต้องอาศัยร่างกายตัวเองทนทานเอาล้วน ๆ

ตอนที่ลู่หว่านจือกับเจียงซานขึ้นรถ คนยังมีไม่มาก และยังมีที่ว่าง นั่งไปไม่ถึง 20 นาที ก็มาถึงมหาวิทยาลัยเมืองหลวงแห่งนี้แล้ว

แสงแดดยามวสันต์สาดส่องไปทั่วบริเวณหน้าประตูมหาวิทยาลัย ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดภาคเรียน ทว่าก็ใกล้เข้ามาแล้ว แต่ผู้คนที่นี่กลับมีไม่น้อยเลยจริง ๆ