กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 153 มาอย่างกะทันหัน
หลังจากเสี่ยวซู่อี้ใกล้จะครบขวบ เตียงเด็กหลังเล็กนี้ก็กักขังเขาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ตอนนี้ไม่เพียงแต่เดินได้แล้ว แม้แต่คำพูดก็เริ่มเยอะขึ้น พอเจอสิ่งที่ไม่เข้าใจก็ถามลู่หว่านจือทันที
“ยาย นี่คือสิ่งของอะไร ยาย แล้วนี่เรียกว่าชื่ออะไร”
ทั้งวันลู่หว่านจือชาชินอยู่ท่ามกลางเสียงทักทายยายคำนั้นยายคำนี้ไปหมดแล้ว ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กน้อยมันช่างแรงกล้าจริง ๆ!
แม้เด็กน้อยจะซุกซนและอยู่ไม่นิ่ง แต่ก็ใส่ใจเรื่องความสะอาดมาก ไม่ทำให้เสื้อผ้าสกปรกเลอะเทอะตามใจชอบ พอหมดวัน นอกจากน้ำผลไม้ไม่กี่หยดที่เผลอเปื้อนโดนเสื้อผ้าแล้ว ส่วนอื่น ๆ ล้วนสะอาดสะอ้าน
ถึงตัวจะเล็ก แต่ก็รู้จักห่วงใยคนอื่นเป็น พอเห็นลู่หว่านจือเหงื่อไหลท่วมศีรษะ ก็จะไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดเหงื่อให้ลู่หว่านจือเอง