ตอนที่ 125 กินข้าวด้วยกัน

ตอนที่ 125 กินข้าวด้วยกัน

ลู่หย่วนเหิงได้ยินเช่นนั้นก็มองหญิงสาวแวบหนึ่ง เธอปลดผ้าพันคอที่คลุมถึงจมูกออกแล้ว การมองครั้งนี้ทำให้ลู่หย่วนเหิงจำได้ว่าเธอเป็นใคร และเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“หมอหลัว? ที่แท้ก็คุณนี่เอง!”

เมื่อรู้ว่าเป็นลู่หย่วนเหิงที่ช่วยเธอไว้ หมอหลัวก็รู้สึกตื่นเต้นและดีใจอย่างยิ่ง เธอยังนึกว่าเป็นผู้ชายคนอื่นเสียอีก!

ลู่หย่วนเหิงเห็นผู้คนรอบข้างพากันมองมาที่พวกเขา จึงไถลตัวออกไปด้านข้างก่อน ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่เหมาะแก่การพูดคุย ส่วนหมอหลัวเมื่อเห็นลู่หย่วนเหิงไถลตัวไปด้านข้าง ก็ตามลู่หย่วนเหิงไปที่ริมลานสเกตน้ำแข็งด้วย

พอไปถึงริมขอบลาน หมอหลัวก็กล่าวขอบคุณอย่างจริงจังอีกครั้ง

“หมอลู่ วันนี้ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ ถ้าไม่ได้คุณพุ่งเข้ามาช่วยดึงฉันไว้ ฉันคงโดนชนบาดเจ็บไปแล้ว ขอบคุณคุณมากจริง ๆ”