กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 16: ลาเดินทาง
ตั้งแต่เลื่อนขั้นสู่ขั้นหลอมปราณชั้นที่สอง หลินถงก็บำเพ็ญทุกวันนอกจากการเป็นเด็กเสิร์ฟของนางต่อไป
และหลังจากครั้งก่อนที่ชักนำปราณเข้าสู่กาย หลินถงก็รู้ว่าตัวอักษรในห้วงความคิดของตนคือเคล็ดวิชาบำเพ็ญ ด้วยเหตุนี้หลินถงจึงค่อนข้างรู้สึกขอบคุณเยี่ยนเลี่ยที่ได้พบกันเพียงครั้งเดียว และยังแอบรู้สึก “ละอายใจ” กับสิ่งที่ตนทำในคราวก่อนอย่างจาง ๆ
“ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามีโอกาสภายหลังค่อยชดเชยให้สักหน่อยก็แล้วกัน” ในเวลานี้หลินถงยังคิดถึงการชดเชย แต่ภายหลังกลับคันไม้คันมืออยากจะไปถู ๆ ไถ ๆ ให้เขา