เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 271 ซากเสนียดเฉียงถัง
ขบวนรถเพิ่งแล่นออกจากทะเลสาบชางมู่ชั่วได้ 100 กว่ากิโลเมตร ถนนลอนระนาดเบื้องหน้าก็พลันเลือนหายเข้าไปในม่านหมอกหนาสีเทาขาว
ท้องฟ้ามืดครึ้มจนดูราวกับจะพังทลายลงมา ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นเน่าชวนคลื่นเหียน
“หยุดรถ ตั้งขบวนป้องกัน!”
เหวินซิ่วฟูผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรง สัญชาตญาณที่เฉียดกรายอยู่ตามริมขอบความเป็นความตายมาเนิ่นนานหลายปีทำให้เขารู้สึกหนังหัวชาดิก
ทุกคนมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วยิ่งนัก ใช้เวลาอันสั้นที่สุดนำรถทั้งสี่คันมาจอดต่อหัวต่อท้ายล้อมเป็นวงกลม กำลังรบแต่ละคนต่างกระโดดลงจากรถ ขึ้นลำกระสุน เตรียมพร้อมเข้าปะทะ
สิ้นเสียงพูด ในสายหมอกหนาก็ปรากฏภาพติดตาสีเทาดำสิบกว่าสายพุ่งพรวดออกมาอย่างกะทันหัน
สิ่งพวกนี้รูปร่างเพรียวยาว สี่ขาแนบพื้น การเคลื่อนไหวรวดเร็วผิดวิสัยสามัญ เพียงชั่วพริบตาก็โผทะยานมาถึงหน้ารถแล้ว