เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 269 ถูกขับไล่
ขบวนรถอาศัยแสงจันทร์อันเย็นเยียบ แล่นไปตามแนวสันเขา สั่นสะเทือนอยู่ในเขตไร้ผู้คนตลอดทั้งคืนเต็ม ๆ
ยามที่แสงอรุณแรกย้อมยอดเขาหิมะอันไกลโพ้นจนกลายเป็นสีทองอ่อน จิตใจของทุกคนที่ตึงเครียดมาทั้งคืน ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงได้เสียที
เหวินซิ่วฟูชี้ไปยังเวิ้งเขาด้านหน้าที่บังลมและรับแสงแดด ขบวนรถจึงหยุดลงในที่สุด ตรงนี้ภูมิประเทศราบเรียบ รอบข้างยังมีพุ่มไม้เตี้ยขึ้นอยู่ประปราย นับเป็นจุดพักแรมชั้นยอด
การกระแทกกระทั้นตลอดทั้งคืนทำให้ทุกคนเหนื่อยล้าแทบแย่ เหวินซิ่วฟูเพิ่งกระโดดลงจากรถเตรียมจัดเวรยาม ซานโกวตาไวก็ชี้ไปยังทุ่งหญ้าแห้งเหี่ยวสีเหลืองไม่ไกลพลางตะโกนขึ้นว่า “เสี่ยวฟู นายดูตรงนั้นสิ”
เหวินซิ่วฟูมองตามทิศทางที่เขาชี้ เห็นเพียงบนทุ่งหญ้าผืนนั้นมีกระต่ายป่าสีเทาน้ำตาลหลายสิบตัวหมอบอยู่แน่นขนัด