เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 259 ส่งมอบนักโทษ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เหวินซิ่วฟูพาหมั่งจื่อกับชุยเทียนปิง เดินตามสองศาสตราจารย์มุดเข้าไปในถ้ำเหมืองเก่าอีกครั้ง
อากาศภายในถ้ำยังคงเหน็บหนาวและชื้นแฉะ อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้ผุเก่าเก็บ ทว่าศาสตราจารย์เซี่ยกับศาสตราจารย์เฝิงกลับคึกคักราวกับฉีดเลือดไก่ พอเข้าไปก็ลืมความหนาวจนหมดสิ้น ส่องไฟฉายง่วนอยู่หน้าผนังหิน
“เหล่าเฝิง นายดูนี่สิ”
ศาสตราจารย์เซี่ยใช้ค้อนเคาะหินหลุดลงมาก้อนหนึ่ง ยื่นเข้าไปพินิจดูใต้แสงไฟฉายอย่างละเอียด “แนวทิศทางของสายแร่ควอตซ์นี้ชัดเจนมาก แม้ความบริสุทธิ์จะไม่สูง แต่ได้เปรียบตรงที่มีเสถียรภาพ”
ศาสตราจารย์เฝิงถือแว่นขยาย ค่อย ๆ ส่องดูลักษณะผลึกแร่ตรงรอยตัดทีละนิด พยักหน้ากล่าวว่า “อืม แถมตรงนี้ยังมีร่องรอยของแถบออกซิเดชันอย่างชัดเจน แสดงว่าน้ำผิวดินเคยซึมผ่านต่อเนื่องเป็นเวลานาน เหล่าเซี่ย นายจดไว้หน่อย ลักษณะหินตรงจุดนี้ต้องทำเครื่องหมายเน้นเป็นพิเศษ”