กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 257 เหมืองเก่าหลายปี
หมั่งจื่อถือปืนคอยระวังภัยอยู่ด้านข้าง พลางกดเสียงต่ำถามว่า “พี่ใหญ่ จะเรียกพวกศาสตราจารย์มาดูหน่อยไหม?”
“ไม่ต้องรีบ”
เหวินซิ่วฟูลุกขึ้นยืน สายตากวาดมองใต้หน้าผาชัน ผนังหินตรงนี้มีรอยสกัดด้วยน้ำมือคนอย่างเห็นได้ชัด แม้จะถูกลมฟ้าอากาศและหิมะน้ำแข็งกัดเซาะจนเลือนราง แต่ก็ยังพอมองออกถึงร่องรอยการสกัดตื้น ๆ อยู่บ้าง
“นี่ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ”
เขายื่นมือไปลูบรอยบนผนังหิน ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ “มีคนเคยขุดเจาะตรงนี้”
หมั่งจื่อได้ยินดังนั้นก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที ปากกระบอกปืนหันไปรอบทิศโดยไม่รู้ตัว “พวกลักลอบขุดเหรอ?”
“พูดยาก”