เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 253 ฝูงหมาป่าเพิ่งไป หมีม้าก็มา
การต่อสู้ยืดเยื้ออยู่นานเต็ม ๆ ครึ่งชั่วโมง ฝูงหมาป่าถึงได้ล่าถอยไปในที่สุด นอกค่ายพักหลงเหลือซากหมาป่าไว้ 27–28 ซาก ทั้งยังมีร่องรอยลากถูระเกะระกะอยู่อีกหลายสาย
ทุกคนหอบหายใจหนักหน่วง พากันวางปืนและมีดในมือลง
“ไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม” เหวินซิ่วฟูกวาดตามองรอบด้านพลางเอ่ยถาม
“ไม่เป็นไรครับ แค่แผลถลอกภายนอกนิดหน่อย” เสี่ยวเฉินส่ายหน้า ขาของเขาถูกหมาป่ากัดฉีกเป็นแผลสายหนึ่ง โชคดีที่สวมเสื้อผ้าหนา บาดเจ็บจึงไม่สาหัส
เหวินซิ่วฟูพยักหน้า กำชับว่า “ไปหาอูลาเหริน ให้เธอช่วยทำแผลให้หน่อย”
พูดจบก็หันไปมองหลี่เซี่ยงเฉียน สีหน้าเคร่งขรึม “พี่หลี่ ดูท่าเขตไร้ผู้คนแห่งนี้จะอันตรายกว่าที่เราคิดไว้เสียอีก”
หลี่เซี่ยงเฉียนถอนหายใจ สีหน้าดูย่ำแย่ไม่แพ้กัน “นั่นสิ นี่เพิ่งเข้ามาก็เจอฝูงหมาป่าแล้ว ทางข้างหน้าเกรงว่าจะยิ่งไม่สงบ”