เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 249 ช่วงเวลาอบอุ่น
คลื่นระลอกหลังการระเบิดค่อย ๆ สงบลง เศษหิมะฟุ้งกระจายทั่วฟ้าพรั่งพรูเทลงมาจากยอดเขา ฝังกลบถ้ำภูเขาที่ซ่อนความลับสะเทือนฟ้าไว้จนมิดอย่างสิ้นเชิง
เหวินซิ่วฟูเก็บเครื่องจุดชนวนระเบิด หันกลับไปมองช่วงเอวเขาที่ถูกหิมะขาวโพลนปกคลุม แววตาของเขาราบเรียบ ราวกับสิ่งที่เพิ่งฝังกลบไปเป็นเพียงหลุมดินธรรมดาหลุมหนึ่งเท่านั้น
“ไปกันเถอะ”
เขาหันตัวกลับมา โบกมือให้พวกพี่น้องที่อยู่ด้านหลัง “กำจัดพวกมนุษย์ตั๊กแตนตำข้าวพวกนั้นเสร็จ พวกเราก็กลับบ้าน”
ข้ามผ่านหุบเขาที่เคยเผชิญหน้ากับแรดขนยาว ทุกคนเหยียบย่างเข้าสู่หุบเขาโลหิตคุนหลุนอีกครั้ง กลิ่นกำมะถันฉุนกึกกับกลิ่นเน่าเหม็นโชยเข้าปะทะหน้า แต่ที่ทำให้ผู้คนประหลาดใจก็คือ ตลอดทางนี้กลับไม่เจอแม้แต่เงาของมนุษย์ตั๊กแตนตำข้าวสักตัวเดียว