เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 222 ถึงอำเภอฉีเหลียน
ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ความหนาวเหน็บทางแถบตะวันตกเฉียงเหนือยังไม่จางหาย บนผิวทางตลอดเส้นทางยังคงมีเศษหิมะปกคลุม ถนนดินที่แต่เดิมก็ขรุขระสัญจรลำบากอยู่แล้ว ยามถูกน้ำแข็งและหิมะทับถมจึงยิ่งก้าวไปข้างหน้าได้ยากเย็น
ขับออกไปได้ไม่ถึง 30 กิโลเมตร สภาพถนนก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทางดินเยือกแข็งกระแทกกระทั้นจนโครงรถส่งเสียงลั่น ราวกับมีคนควงค้อนเหล็กกระหน่ำทุบอยู่ใต้ช่วงล่าง
ชุยเทียนปิงวางมือทั้งสองข้างไว้บนพวงมาลัย สายตาจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างมีสมาธิ ควบคุมความเร็วรถอย่างระมัดระวัง เพื่อให้มั่นใจว่าจะรักษาระยะห่างปลอดภัยจากรถบรรทุกคันหน้าได้
เหวินซิ่วฟูนั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ ร่างกายโยกไหวขึ้นลงเบา ๆ ตามแรงกระแทกของห้องโดยสาร
สายตาของเขาไม่เคยละไปจากนอกหน้าต่างเลย ทะเลทรายโกบีสีเทาแกมเหลืองแผ่กว้างออกไปใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า แม้แต่ต้นไม้เป็นเรื่องเป็นราวสักต้นก็ยังมองไม่เห็น