เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 167 อุปสรรคมีไว้ข้ามผ่าน (3)
หลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว เฉินเจิ้นอานก็เดินไปหน้ารถแล้วเขี่ยวงไฟเปิดทาง จากนั้นขึ้นรถแล้วตบประตูรถ “ไปกันเถอะ ออกเดินทาง”
ทุกคนพากันขึ้นรถ เฉินเจิ้นอานขับรถมุ่งหน้าไป ขับไปได้ไม่ไกลนักหลังเลี้ยวโค้งหนึ่ง ก็เริ่มมีพืชเรืองแสงปรากฏขึ้นประปราย บนพืชจำพวกมอสส์และไลเคนที่ขึ้นเป็นพืดมีเห็ดสีชมพูอ่อนสูงครึ่งตัวคนขึ้นแซมอยู่ระเกะระกะ ทอประกายแสงสีชมพูละมุนตา ยิ่งมุ่งไปข้างหน้า เห็ดก็ยิ่งหนาแน่นและแสงสว่างก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้น
ไม่นานนักก็ไม่สามารถขับรถต่อไปได้ ทางข้างหน้าไม่ราบเรียบอีกต่อไป ทุกคนทำได้เพียงลงจากรถแล้วเดินเท้า
หากไม่คำนึงถึงอันตราย ที่นี่นับว่างดงามตระการตายิ่งนัก เหวินซิ่วฟูเดินรั้งท้าย อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเก็บเห็ดโยนเข้าไปในมิติอยู่เรื่อย ๆ เสี่ยวเฉ่าจะจัดการดูแลให้อย่างเรียบร้อยเอง