เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 136 ดาบวิญญาณปีศาจสังเวยโลหิต
เหวินซิ่วฟู “พี่ปิงเป็นไงบ้าง ไหวไหม?”
ชุยเทียนปิงพยักหน้า ทิ้งก้นนั่งแหมะลงกับพื้น “คราวนี้เฉียดฉิวจริง ๆ เกือบจะถูกดาบโลหิตควบคุมจนสูญเสียสติไปแล้ว ตอนแรกฉันยังพอคุมไม่ให้ดูดซับปีศาจศพมากขนาดนั้นได้อยู่หรอก แต่พอตอนหลังก็ลืมควบคุมไปหมด ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว นั่นคือฆ่าต่อไป ฆ่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ขยับได้ให้เกลี้ยง”
“พี่ปิง เมื่อกี้วิชาดาบที่พี่ใช้ออกมามันแปลก ๆ นะ ไม่ใช่แนวเดียวกับวิชาดาบที่พี่เคยใช้แต่ก่อนใช่ไหม” พอนึกถึงวิชาดาบที่มีปราณอำมหิตหนักหน่วงชนิดนั้นที่ชุยเทียนปิงใช้ไปเมื่อครู่ เหวินซิ่วฟูก็ยังรู้สึกหนังหัวชาอยู่นิดหน่อย
“อืม นั่นไม่ใช่วิชาดาบเดิมของฉันหรอก เป็นมรดกที่ติดมากับดาบโลหิต หลังจากถูกดาบโลหิตควบคุมโดยสิ้นเชิง ฉันก็ถูกบังคับให้รับมรดกของดาบโลหิตมา เอาน้ำให้ฉันดื่มหน่อยก่อน”