กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 125 สุสานราชันหมาป่าคราม
“ทันทีที่มีเหยื่อสัมผัสโดนขนแข็งรับความรู้สึกบนมือผี มือผีก็จะหุบเข้าหากันอย่างรุนแรงราวกับกับดักหนู ขังเหยื่อไว้ในฝ่ามือจนแน่น ขนแข็งจะขัดสานกันแน่นหนาดั่งกรงขังเพื่อป้องกันไม่ให้เหยื่อหนีรอดไปได้
หากเหยื่อยังคงดิ้นรน ขอบใบจะหลั่งน้ำย่อยเหนียวข้นออกมาจำนวนมากเข้าห่อหุ้มเหยื่อไว้จนมิด ซึ่งไม่เพียงแทรกซึมผ่านผิวหนังเพื่อย่อยเนื้อเยื่ออ่อน แต่ยังอุดหลอดลมของเหยื่อจนขาดใจตาย กระบวนการย่อยสลายมักกินเวลา 3-5 วัน ในที่สุดก็จะเหลือเพียงโครงกระดูกแห้งกรังร่างเดียว”
“พืชชนิดนี้พบเห็นได้ยากมาก แม้ในยุคโบราณก็มีไม่บ่อย ดูจากรูปลักษณ์และสภาพของคนผู้นี้แล้วน่าจะเป็นเฟิร์นมือผีเงาราตรี ฉันลองทดสอบดูก็รู้แล้ว” อู๋จิ้นจือเอ่ยพลางพาทั้งสามคนเดินมุ่งหน้าไปยังต้นพืชต้นหนึ่ง พออยู่ห่างไปราว 2 เมตร เขาก็หยิบเนื้อก้อนใหญ่ชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงย่ามแล้วโยนข้ามไป