ตอนที่ 120 เปิดตาพิชัย

ตอนที่ 120 เปิดตาพิชัย

ในเมื่อไม่เสียเวลาเท่าไร เช่นนั้นก็ไปดูเสียหน่อย ทว่าตอนนี้บนพื้นมีแต่น้ำ คงต้องรออีกสักพัก ตอนนี้ท้องฟ้าเปิดแล้ว ตากแดดไว้ช่วงบ่าย พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางแม้จะยังแฉะติดเท้าอยู่บ้างก็พอย่ำไปได้

หนึ่งคืนผ่านไปอย่างราบรื่น เช้าตรู่กินข้าวเสร็จก็เก็บรถม้าเข้ามิติ ลองเหยียบพื้นดินดู ยังพอไหว เดินได้ ไม่ได้ให้พี่สาวใหญ่ออกมา เหวินซิ่วฟูกับพวกรวมสี่คนมุ่งหน้าไปยังเขตพายุฟ้าคะนองก่อน รอไปเขตพายุฟ้าคะนองเสร็จแล้วค่อยให้เธอออกมาก็พอ

สี่คนพร้อมด้วยหวงโต้ว ซังเปียว และเถี่ยโถวเดินไปยังเขตพายุฟ้าคะนอง เกือบถึงเที่ยงจึงเดินไปถึงที่นั่น เขตพายุฟ้าคะนองเป็นแอ่งหุบเขาขนาดเล็กที่มีแต่หินโผล่พ้นผิวดิน ที่นี่ไม่มีพืชพรรณแม้แต่ต้นเดียว มีแต่หินแตกระแหงและไหม้เกรียมจากการถูกฟ้าผ่า

อู๋จิ้นจือนั่งยอง ๆ ลงมองดูสสารสีน้ำตาลดำก้อนหนึ่งที่คล้ายแก้ว ลูบดูแล้วเรียบลื่นอย่างยิ่ง แทบไม่ต่างจากแก้ว