เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 113 มาถึงทุ่งหญ้าน่าลาถี
เส้นทางในเทือกเขาเดินไม่ง่ายเลย ระยะทางกว่า 1,000 กิโลเมตร เดินเต็ม ๆ ถึงหกวัน กว่าจะถึงกองพลผลิตและก่อสร้าง
เมื่อมาถึงตรงนี้ก็อยู่ไม่ไกลจากทุ่งหญ้าน่าลาถีที่พวกอาสองอยู่แล้ว ห่างไปเพียงราว 200 กิโลเมตรเท่านั้น ด้วยฝีเท้าของม้าพวกเขาสองวันก็ถึง
เมื่อถึงกองพลผลิตและก่อสร้าง ก็ตามหาหนิวอีซาน ลูกชายของลุงหนิวที่เป็นทหารอยู่ที่นี่ผ่านทางผู้ตรวจการการเมืองหวัง เขาเป็นผู้หมวดทหารบ้านอยู่ที่นี่ หนิวอีซานได้รับโทรเลขที่ลุงหนิวส่งมาตั้งนานแล้วจึงรู้ว่าพวกเขาจะมา พอได้พบพวกเขาก็กระตือรือร้นต้อนรับอย่างอบอุ่นมาก
“เสี่ยวฟู ซานโกว ในที่สุดก็รอจนพวกนายมาถึงจนได้ พ่อฉันส่งโทรเลขมาบอกตั้งนานแล้วว่าพวกนายจะมา ผู้ตรวจการการเมืองหวังก็แจ้งล่วงหน้าว่าอยู่กับพวกนาย ช่างบังเอิญจริง ๆ เหนื่อยไหม ไป ตามฉันกลับบ้าน ฉันจะให้พี่สะใภ้นายทำกับข้าวสักหน่อย พวกเรามาดื่มกันสักนิด ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว” หนิวอีซานสูงราวหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ รูปร่างล่ำสันบึกบึนมาก