ตอนที่ 109 ความตะกละก่อเรื่อง

ตอนที่ 109 ความตะกละก่อเรื่อง

อูลาเหรินฟาดท่อนไม้เข้าใส่เอวของหมาป่าที่กำลังกัดท่อนไม้ในมือของหลิวอ้ายหง เสียงกระดูกเอวหมาป่าทุ่งหญ้าหักสะบั้นดังกึก มันร้องโหยหวนพลางปล่อยท่อนไม้ของหลิวอ้ายหง เมื่อท่อนไม้หลุดกะทันหัน หลิวอ้ายหงตั้งตัวไม่ทันจึงล้มลงกับพื้น หมาป่ารอบข้างหลายตัวตั้งท่าจะพุ่งเข้ามารุมทึ้ง

เหวินซิ่วฟูตะโกนลั่น “ไสหัวไป!”

เขาเตะหมาป่าตัวหนึ่งกระเด็น มือซ้ายดึงตัวหลิวอ้ายหงขึ้นมา มือขวาแทงมีดเข้าใส่คอหมาป่าอีกตัวหนึ่ง พอสะบัดมือเหวี่ยงหมาป่าออกไปก็ชักมีดออกมาพร้อมกัน แล้วฟันขาของหมาป่าอีกตัวจนขาดสะบั้น

ขณะเดียวกันหมาป่าตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ตรงหน้าอูลาเหริน อูลาเหรินทำได้เพียงยกไม้งัดโสมขวางไว้เพื่อกันปากหมาป่า เหวินซิ่วฟูกำลังจะเข้าไปช่วย ซังเปียวก็พุ่งพรวดออกมา กัดคอหมาป่าเข้าเต็มคำ สะบัดหัวทีเดียวคอหมาป่าก็หักสะบั้น มันไม่สนใจหมาป่าข้างหลังที่กำลังกัดมันเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่กดหางลงปิดรูทวารไว้เพื่อป้องกันไม่ให้หมาป่าควักทวาร

เหวินซิ่วฟูดึงตัวอูลาเหรินขึ้นมา “เป็นอะไรไหม”