กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 77 ออกเดินทางอีกครั้ง
เหวินซิ่วฟูเรียกบรรดาสิ่งมีชีวิตอัศจรรย์ในหุบเขาเข้ามา แล้วแนะนำให้อูลาเหรินรู้จัก เจ้ากวางขาวใหญ่ตัวนั้นเดินเข้ามา ใช้ปากดุนแก้มของอูลาเหรินเบา ๆ
อูลาเหรินเกาคางให้กวางขาวใหญ่เบา ๆ กวางขาวใหญ่รู้สึกสบายจนพ่นลมหายใจฟ่อใหญ่
อูลาเหรินเอ่ย “หนานชัวหลัว”
เหวินซิ่วฟูไม่เข้าใจความหมาย “หนานชัวหลัวอะไรกัน นี่ไม่ใช่กวางเรนเดียร์ขาวกลายพันธุ์หรอกหรือ”
อูลาเหรินบอก “หนานชัวหลัวเป็นภาษาโอโรเชน หมายถึงความงดงามและบริสุทธิ์”
เหวินซิ่วฟูมองกวางขาวใหญ่ “งั้นต่อไปให้มันชื่อหนานชัวหลัวแล้วกัน พอดีมันยังไม่มีชื่อ ดูท่ามันจะชอบเธอมากเลยนะ”
เขาบอกกวางขาวใหญ่ผ่านพันธะวิญญาณว่าหนานชัวหลัวคือชื่อของมัน มันยังไม่เปิดปัญญาจึงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร แต่ก็รู้ว่าเด็กสาวคนนี้เป็นผู้มอบชื่อให้ จึงยื่นหัวโต ๆ เข้าไปคลอเคลียอูลาเหริน ด้วยกลัวว่าเขากวางของตนจะไปโดนเธอเข้า