เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 67 ตกลงกำหนดการ
เหวินซิ่วฟูไม่อยากทิ้งคนชราทั้งสองไว้ที่บ้าน “ถ้าพวกผมไปกันหมด แล้วผู้เฒ่าทั้งสองจะทำยังไงล่ะครับ ไม่มีใครคอยดูแลเลยนะ”
ปู่หวงกล่าวว่า “พวกฉันยังไม่แก่ถึงขนาดต้องให้คนมาคอยดูแลหรอก พวกแกไม่ได้ตั้งใจจะเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่ากันหมดหรือไง ถ้าพวกแกไปกันสามคน จะทิ้งงานของส่วนรวมไม่ได้นะ
ให้เอ้อร์ไหวกับหมั่งจื่อมาที่นี่สิ เจ้ากระต่ายน้อยสองตัวนี้ฝีมือยังอ่อนหัดไปหน่อย พอดีเลยที่ตาแก่อย่างพวกฉันสองคนจะได้ช่วยแกเคี่ยวกรำไอ้หนุ่มสองคนนี้ให้ พอกลับมา รับรองว่าไอ้หนุ่มสองคนนี้จะพึ่งพาตัวเองได้ งานผ่าฟืนอะไรพวกนั้นพวกมันก็ทำไป”
เหวินซิ่วฟูมองท่านหวงกับท่านนักพรตเฒ่า “ท่านทั้งสองคิดจะรับพวกเขาแล้วหรือครับ” เมื่อก่อนเอ้อร์ไหวกับหมั่งจื่ออยากกราบเป็นศิษย์ของผู้เฒ่าทั้งสอง แต่ปู่หวงกับท่านนักพรตเฒ่ารำคาญว่าหมั่งจื่อโง่ทึบ ส่วนเอ้อร์ไหวก็ไม่ค่อยอยู่นิ่ง จึงไม่ยอมรับ