กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 12 ขากลับเจอภัย หมาในขวางทาง
พวกพี่น้องเร่งฝีเท้าอย่างเต็มที่ ทว่าเมื่อมาถึงจุดที่ถูกลอบโจมตีเมื่อตอนกลางวัน ท้องฟ้าก็มืดสนิทเสียแล้ว อีกทั้งคืนนี้ยังเป็นคืนเดือนมืด มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือทั้งห้าของตน
ซานโกวที่เดินเบิกทางอยู่หน้าสุดหันกลับมา “เสี่ยวฟู เดินต่อไม่ได้แล้ว วันนี้ไม่มีดวงจันทร์ ทัศนวิวิสัยแย่เกินไป มองไม่เห็นอะไรเลยอันตรายมาก บนหัวพวกเราติดตะเกียงคาร์ไบด์ไว้ นี่มันเป้ามีชีวิตชัด ๆ”
เหวินซิ่วฟูถอดตะเกียงคาร์ไบด์ที่สวมอยู่บนหัวออก ชำเลืองดูนาฬิกาข้อมือ ก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว คงกลับไปไม่ทัน ถึงเวลาต้องหาที่ตั้งค่ายพักแรมแล้วจริง ๆ “พี่โกวหาที่พักแรมเถอะ เอาให้ห่างจากจุดที่ทิ้งศพเมื่อกลางวันหน่อย กลางคืนตรงนั้นคงไม่สงบแน่”
ซานโกวพยักหน้า วางสัมภาระบนหลังลงแล้วหายลับเข้าไปในป่า ตอนนี้หาที่พักแรมถือว่าช้าไปแล้ว หากจะค้างคืนในป่าต้องหาที่พักแรมตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดสนิทและพอมองเห็นทาง