บทที่ 176

บทที่ 176

ซางเยี่ยนถิงเปิดโปงสภาพของนาง

"ตรงไหนที่ไม่เสียเหงื่อเล่า ตอนนี้ข้ายังเจ็บอยู่เลยต่างหาก!"

เจี่ยซีถงลูบเขามังกรของตัวเอง จากนั้นลูบเกล็ดมังกรทองอร่ามบนหน้าผากด้วยความพึงพอใจยิ่ง

ที่น่าดีใจยิ่งกว่าคือ "โฮสต์จ๋า เจ้าได้เป็นอาจารย์แล้วนะ!"

จากลูกศิษย์กลายมาเป็นอาจารย์

นี่มันเจ๋งสุด ๆ ไปเลยไม่ใช่หรือไง

เมื่อครู่เป็นเพราะป้ายถ่ายทอดวิชาอันนั้นต่างหากถึงได้คลี่คลายวิกฤตลงได้ แน่นอนว่าย่อมต้องรวมถึงฝีมือของตัวเขาเองด้วย

อีกด้านหนึ่ง

ซางเยี่ยนถิงคว้าอุ้งเท้าน้อย ๆ ของนางไว้ พลังวิญญาณไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของนางแล้ววนรอบหนึ่งรอบ