บทที่ 164

บทที่ 164

"ไม่มี ข้าแค่มาทำภารกิจให้ครบตามจำนวน"

"ข้ายังไงก็ได้ ตามสบายเลย"

เมื่อได้ฟังคำพูดของหลิวเย่และหลิวเป่าหลง ความรู้สึกเช่นนี้ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น

ซางเยี่ยนถิงหันไปมองคนทั้งหลาย "เหตุใดพวกเจ้าจึงวางแผนกันเช่นนี้เล่า"

"สหายคงมาเยือนดินแดนลับแห่งนี้เป็นครั้งแรกสินะ"

จางเฉียงนั่งลงด้วยท่าทีราวกับผู้อาวุโสกำลังมองคนรุ่นหลัง "แม้ว่าดินแดนลับแห่งนี้จะเป็นดินแดนลับโบราณขนาดใหญ่ แต่ทว่าเหล่าศิษย์ในสถาบันของเราต่างพากันมาทุกปีจนคุ้นเคยทุกซอกทุกมุมของดินแดนลับแห่งนี้จนหมดสิ้นแล้ว ที่นี่ไม่เพียงแต่ไม่มีของล้ำค่า แม้แต่อสูรมารที่เก่งกาจสักตัวก็ยังไม่มีเลย"

เมื่อเขาพูดจบ หลิวเย่และหลิวเป่าหลงก็หัวเราะออกมา