กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 121
"ขลุ่ย?"
ซางเยี่ยนถิงก็เพิ่งเคยได้ยินของสิ่งนี้เป็นครั้งแรกเช่นกัน
เขาทำตามคำขอของนาง เจาะร่องไม้ไผ่ให้ทะลุ แล้วเจาะรูสิบรูลงไปด้านบน
จากนั้นก็ทดลองเป่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แรคคูนน้อยผู้มีความพิถีพิถันฟังความเที่ยงตรงของเสียงจากแต่ละรูที่เป่าออกมานับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั่งความอดทนของซางเยี่ยนถิงเกือบจะหมดเกลี้ยงอยู่รอมร่อ
"โฮสต์จ๋า เจ้าว่าเสียงตัวโน้ตสุดท้ายมันยังเพี้ยนไปนิดหน่อยหรือเปล่า?"
"ยังเพี้ยนอีกรึ?"
ริมฝีปากของซางเยี่ยนถิงแทบจะแตกจากการเป่าขลุ่ย สีหน้าไร้ความรู้สึก ฝ่ามือถูไถไปมาบนลำขลุ่ย ราวกับท่าทีนั้นพร้อมจะใช้ขลุ่ยฟาดก้นมันสักที
"อันที่จริง... มีตำหนิสักหน่อยถึงจะเรียกว่าสมบูรณ์แบบนะ"