บทที่ 97

บทที่ 97

น่าเสียดายที่เขาคิดผิด

พลังมารสีแดงฉานค่อยๆ แผ่ปกคลุมไปทั่วร่าง ซางเยี่ยนถิงสะบัดแขนวูบ พลังอันทรงพลังซัดสี่คนปลิวออกไปในคราเดียว

เพียงกระบวนท่าเดียว สี่คนนั้นก็ไม่อาจต้านทานได้

"เจ้าบำเพ็ญมารแล้ว!"

ซางเจิ้นหยุนสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของฝ่ายตรงข้ามจนไม่อยากจะเชื่อ

ประมุขตระกูลซ่งที่สังเกตเห็นว่าระดับพลังแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นกันพลันลอบรู้สึกไม่ดี

ต่อให้รากฐานของซางเยี่ยนถิงเคยถูกทำลายแล้วอย่างไรเล่า อัจฉริยะเช่นนี้กลับสามารถบรรลุพลังที่แข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ภายในระยะเวลาอันสั้น

หากเมื่อก่อนซางเจิ้นหยุนยอมเสียแรงมากกว่านี้สักหน่อย และไม่ทำเรื่องให้มันเด็ดขาดจนเกินไป ตระกูลซางก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นในตอนนี้

ลองคิดดูว่ายามที่ซางเยี่ยนถิงยังอยู่ ตระกูลซางรุ่งเรืองเพียงใด ยามนี้ตระกูลซางกลับตกต่ำน่าอนาถเพียงไหน