บทที่ 95

บทที่ 95

ฝีเท้าของซางเยี่ยนถิงชะงักลงเล็กน้อย ในตอนที่ได้ยินเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลัง เขาตัดสินใจกระโจนพุ่งตัวออกไปอย่างไร้ความลังเล

ความรู้สึกไร้น้ำหนักโอบล้อมตัวเขาไว้ หางยาวของงูยักษ์ด้านบนตวัดฟาดลงมาอย่างรุนแรงเฉียดผ่านแก้วของซางเยี่ยนถิง เกิดเป็นรอยเลือดบาๆ พลันตามมาด้วยเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่สามารถจับตัวเป้าหมายได้

ปัง

เขาร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างแรง

ในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดและเย็นยะเยือก คลุ้งไปด้วยกลิ่นอับชื้นราวกับถูกปิดตายมาหลายปี

มองขึ้นไปข้างบน เนื่องจากมืดเกินไปจึงมองไม่เห็นปากทางแคบๆ ภายในโพรงมองไม่เห็นสิ่งใดเลยเช่นกัน ในจังหวะนั้นเอง เสียงชราภาพสายหนึ่งก็ดังขึ้น

"เด็กน้อย เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่"

"ท่านเป็นใคร"

"ข้าเป็นใครหรือ"