บทที่ 42

บทที่ 42

"ชิ"

ก็แค่ศิษย์จากยอดเขาที่ใกล้จะผุพังผู้นั้นเท่านั้น

ซ่งจงแค่นเสียงฮึดฮัด ไม่ได้ใส่ใจชายหนุ่มผู้มีท่าทีอ่อนโยนตรงหน้าแม้แต่น้อย

อาวุธในมือของทั้งสองปะทะเข้าหากัน เสียงเคร้งดังขึ้นพร้อมประกายไฟที่กระเด็นออก

ซ่งจงสัมผัสได้ถึงพละกำลังของฝ่ายตรงข้ามจนต้องหรี่ตาลง "น่าสนใจไม่เบา"

"คุณชายซ่งออมมือแล้ว"

รอยยิ้มของชายหนุ่มอ่อนโยนเพียงใด ตอนลงมือก็เหี้ยมเกรียมเพียงนั้น

ซ่งจงรับมือติดต่อกันเจ็ดกระบวนท่า แขนทั้งข้างชาด้านจนไร้ความรู้สึก ง่ามมือปรากฏรอยปริแยกที่มีคราบเลือด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เขารู้ตัวแล้วว่าตนพบเจอเข้ากับตัวอันตรายเข้าเสียแล้ว

ซางเยี่ยนถิงไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว หมัดหนัก ๆ ซัดเข้าใส่หน้าท้องของเขาเต็มแรง