บทที่ 26

บทที่ 26

ฝนปรอย ๆ ทำเอาไม้รอบข้างเปียกชุ่มจนโชก เหล่าสัตว์ป่าในผืนป่าต่างพากันหลบซ่อนอย่างไร้ร่องรอย

บรรดาผู้มาแสวงหาความรู้ที่เดิมทีตลอดทางอาศัยการล่าสัตว์เพื่อประทังความหิวต่างไม่มีเนื้อสดให้กิน แต่ละวันทำได้เพียงขดตัวอยู่ภายในรถตู้ สวมใส่ชุดฤดูใบไม้ร่วงที่ยากจะกันหนาว ห่มผ้านวมเปียกชื้น และเคี้ยวเสบียงข้าวกล้องแห้ง ๆ แข็ง ๆ

ความสุขนั้นล้วนเปรียบเทียบกันได้ทั้งสิ้น