บทที่ 10

บทที่ 10

ริมทะเลสาบ

ร่างของซางเยี่ยนถิงครึ่งหนึ่งแช่อยู่ในน้ำ อีกครึ่งหนึ่งจมอยู่ในโคลนตม

ตามเนื้อตัวของเขาไม่มีจุดไหนที่ผิวหนังดีเลย บาดแผลในสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่นี้ยิ่งลุกลามหนักขึ้นไปอีก ที่สำคัญที่สุดคือข้อมือและข้อเท้าต่างมีร่องรอยบาดแผลจากคมมีด ลึกลงไปจนถึงกระดูก

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เจี่ยซีถงป้อนยันต์จู้โหยวให้เขา

ทว่าเพราะสภาพแวดล้อม บาดแผลบนตัวเขาจึงกลับมาลุกลามซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซางเยี่ยนถิงจะไม่ตาย แต่เขารู้จักเจ็บเป็นเสียหน่อย

จำได้ว่าในนิยายต้นฉบับ บาดแผลของซางเยี่ยนถิงฝังรากลึกกลายเป็นโรคเรื้อรังก็เพราะเหตุการณ์ตกหน้าผานี้ ทุกครั้งที่ฝนตกจะเจ็บปวดทรมานยิ่งนัก

เจ็บขึ้นมาครั้งหนึ่ง ความแค้นก็ฝังลึกลงไปอีกส่วน

จากบุรุษผู้เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์กลายมาเป็นเช่นนี้ หากไม่บิดเบี้ยวไปท่ามกลางความเจ็บปวดสิถึงจะแปลก