บทที่ 4

บทที่ 4

ข้างกายของซ่งอวี้เอ๋อร์ยังมีชายหนุ่มอีกหลายคนยืนอยู่ ในบรรดาคนเหล่านั้นมีอยู่คนหนึ่งที่สายตาแทบจะติดอยู่บนร่างของซ่งอวี้เอ๋อร์ เมื่อได้ยินคำพูดของนางจึงรีบก้าวออกมาทันที

"อวี้เอ๋อร์อย่ากลัวไปเลย ข้าจะปกป้องเจ้าเอง"

สายตาของซางเยี่ยนถิงมองกวาดผ่านไป ชายคนนั้นจึงรีบก้มหน้าลงทันที "นายน้อย ข้าเพียงแต่คิดว่าแม่นางอวี้เอ๋อร์เป็นแขกของตระกูลใหญ่ซางโหมว สมควรได้รับการปฏิบัติตามมารยาทขอรับ"

"นี่คือการทดสอบเข้าศึกษา เกี่ยวพันกับอนาคต สมควรต้องมีความยุติธรรม ผู้มีความสามารถจึงคู่ควร"

คำพูดของซางเยี่ยนถิงทำให้ผู้คนที่มุงดูอยู่จำนวนมากพากันเห็นพ้องต้องกันในใจ

การสอบคัดเลือกเข้าศึกษาไม่ใช่ถ้ำมังกรหลุมเสือ เหตุใดจึงต้องต้องการการปกป้องเล่า

การแข่งขันอย่างยุติธรรม ใครชนะคนนั้นก็ได้ไป ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องแล้วหรอกหรือ

ชายหนุ่มที่สนทนาด้วยเมื่อได้ยินดังนั้น มือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังก็กำแน่นแล้วคลายออก ส่งเสียงรับคำแล้วถอยกลับเข้าไปในฝูงชน ใบหน้าที่ก้มลงซ่อนแววความไม่ยินยอมในดวงตาเอาไว้