0117

⬢⬢⬢

ตอนที่ 117 ปล้นชิง

ผู้บำเพ็ญระดับฝึกลมปราณเห็นนางไม่ตอบสนอง จึงกระทืบจอบสีทองบนบ่าลงกับพื้นจนฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

“แคก แคก แคก!”

คนผู้นั้นไออย่างอึดอัดอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะกลับมาวางท่าทีก่อให้เกิดความเย่อหยิ่งอีกครั้งในทันที

เชียนเริ่นซีปรือเปลือกตาขึ้นมองเขาอย่างเรียบเฉย

“ไม่มี”

“อะไรนะ? เจ้าคิดว่าข้าโง่หรืออย่างไร?”

ชายระดับหลอมปราณโกรธจัด เขาชี้หน้าเชียนเริ่นซีด้วยความโมโห

ผู้บำเพ็ญจะไม่มีถุงเก็บของได้อย่างไร? นี่มิใช่กำลังเห็นเขาเป็นคนโง่หรอกหรือ?